Yes, geslaagd en m’n eigen praktijk! En toch was ik na de verdediging van mijn scriptie in eerste instantie boos en verdrietig. Ik wilde helemaal niet nog een opleiding doen. Ik werkte met veel plezier bij de 4Daagse in Nijmegen en mijn man en ik keken uit naar de komst van ons eerste kindje. Toen was onze dochter Tess daar opeens veel te vroeg. Dat was niet zo erg, totdat ze door complicaties bij een bacteriële infectie zo ziek werd dat er uiteindelijk niks anders op zat dan de behandeling te stoppen en haar van de beademing af te halen. Een meer dan heftige gebeurtenis. Op dat moment dacht ik heus niet, laat ik nog eens een opleiding gaan doen. Dat dacht ik wél na de spannende en ingewikkelde zwangerschap van onze tweede dochter. Fysiek ging die zwangerschap prima, maar mentaal was die zwangerschap erg lastig. Rouw om Tess en spanning of deze nieuwe baby niet ook ziek zou worden tijdens de geboorte. Na de eerste intensieve maanden met een pasgeboren baby, onze tweede, maar de eerste waarvoor we thuis mochten zorgen, begon ik af en toe eens te denken over het begeleiden van andere ouders die deze weg moeten afleggen. In september 2020 was het moment daar om toch nog een keer met een studie te beginnen: de opleiding tot geestelijk verzorger aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Omdat ik niet alleen als lotgenoot, maar ook als professional, andere ouders die met babysterfte of een ernstig ziek kind te maken hebben wil begeleiden.   

Na een half jaar interessante vakken in Nijmegen, stage in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem als geestelijk verzorger in opleiding bij de afdeling psychosociale zorg en zingeving, kwam de studie tijdelijk op een lager pitje. Door de komst van onze derde dochter en daarna door mijn eerste baan als geestelijk verzorger bij een zorginstelling. Nog niet met 'mijn' doelgroep, maar wel een mooie ervaringsplek. In het voorjaar van 2023 heb ik aan m'n afstudeeronderzoek gewerkt. Nog niet eerder was een van m'n onderzoeken zo persoonlijk: ik heb gekeken naar de ervaringen van moeders die zwanger waren nadat eerder een kindje overleed. Voor dit onderzoek heb ik gesprekken mogen voeren met verschillende moeders die vertelden over hun zwangerschap nadat ze eerder een kind verloren. Eind augustus 2023 mocht ik mijn scriptie verdedigen en hiermee m'n opleiding tot geestelijk verzorger afronden. En daar was ik dus best boos en verdrietig over. Liever had ik deze studie niet gedaan en voor Tess gezorgd. Maar dat kan niet en ik besef me ook dat dan onze andere twee dames er niet op deze manier waren geweest. Het is zoals het is en daarmee ben ik nu moeder van drie mooie dames: twee om voor te zorgen én officieel lotgenoot en professional die in de eerste lijn (bij mensen thuis) aan de slag gaat om met andere ouders op te gaan die afscheid moe(s)ten nemen van hun kind.